Agent2Agent A2A w suwerennym AI OS
Temat: Open Source AI
A2A (Agent2Agent) to otwarta specyfikacja, przez którą agent przekazuje zadanie innemu agentowi działającemu jako osobna usługa i odbiera wynik, nie widząc jego narzędzi ani pamięci. Przykład: agent zakupowy zleca agentowi zgodności sprawdzenie umowy z nowym kontrahentem i czeka na werdykt. Stan na 6.10.2026 obowiązuje wersja 1.0.1 specyfikacji (28.05.2026), która poprawia niespójności wersji 1.0.0 z 12.03.2026; projekt ma licencję Apache 2.0 (wydania w repozytorium A2A). Ten wpis jest dla zespołu, który chce uruchomić A2A we własnym AI OS: co wdrożyć ze specyfikacji, jak sprawdzić zgodność i gdzie protokół przestaje odpowiadać za bezpieczeństwo.
Czym A2A różni się od MCP i AG-UI, kto prowadzi projekt i gdzie agent publikuje swoją wizytówkę (Agent Card), opisuje poradnik o MCP i protokołach agentów. Miejsce A2A wśród warstw otwartego stosu pokazuje poradnik o otwartym AI OS dla firm.
Co definiuje specyfikacja 1.0
Specyfikacja A2A opisuje model danych, operacje i sposób ich przenoszenia. Model danych to zadanie (Task), wiadomości, części wiadomości i artefakty, czyli wyniki pracy agenta.
Operacji jest jedenaście. Warto je pogrupować, bo każda grupa to inna decyzja projektowa:
| Grupa | Operacje | Kiedy jej potrzebujesz |
|---|---|---|
| Zlecenie | SendMessage, SendStreamingMessage | zawsze; strumień, gdy klient ma widzieć postęp |
| Zadania | GetTask, ListTasks, CancelTask, SubscribeToTask | zadania dłuższe niż jedno wywołanie, anulowanie, powrót do strumienia |
| Powiadomienia push | CreateTaskPushNotificationConfig, GetTaskPushNotificationConfig, ListTaskPushNotificationConfigs, DeleteTaskPushNotificationConfig | zadania trwające godziny, gdy klient nie trzyma otwartego połączenia |
| Wizytówka rozszerzona | GetExtendedAgentCard | szczegóły agenta tylko dla uwierzytelnionych klientów |
Specyfikacja ma trzy wiązania: JSON-RPC, gRPC i HTTP+JSON/REST. W wiązaniu HTTP strumień działa jako Server-Sent Events. Dopuszcza też własne wiązania i rozszerzenia, deklarowane adresem URI w wizytówce jako wymagane albo opcjonalne. W praktyce wybierz jedno wiązanie dla całej firmy. Dwa agenty, które „mówią A2A” w różnych wiązaniach, i tak potrzebują tłumacza.
Cykl życia zadania: osiem stanów
Zadanie przechodzi przez stany zdefiniowane w specyfikacji. To one decydują, gdzie w procesie jest miejsce na człowieka.
| Stan | Co znaczy | Co zaprojektować w AI OS |
|---|---|---|
TASK_STATE_SUBMITTED | zadanie przyjęte | identyfikator zadania w dzienniku |
TASK_STATE_WORKING | agent pracuje | limit czasu i kosztu |
TASK_STATE_INPUT_REQUIRED | agent potrzebuje informacji | kto odpowiada: agent zlecający czy człowiek |
TASK_STATE_AUTH_REQUIRED | potrzebne dodatkowe uwierzytelnienie | ścieżka zgody bez przekazywania haseł w wiadomości |
TASK_STATE_COMPLETED | wynik gotowy | odbiór artefaktu, zanim wpłynie na inny system |
TASK_STATE_FAILED | błąd | ponowienie albo eskalacja |
TASK_STATE_CANCELED | anulowane | sprzątanie skutków częściowych |
TASK_STATE_REJECTED | agent odmówił | powód odmowy w dzienniku, bez automatycznego ponawiania |
Stan „odrzucone” to rzadka u agentów umiejętność powiedzenia „nie”. Warto ją uszanować, zamiast obchodzić pętlą ponowień.
Tożsamość i odkrywanie agentów
Agent deklaruje w wizytówce, jak klient ma się uwierzytelnić (pola securitySchemes i security). Specyfikacja wymienia klucz API, uwierzytelnianie HTTP, OAuth2, OpenID Connect i wzajemne TLS. Klient musi użyć jednego z zadeklarowanych schematów.
Dokumentacja odkrywania agentów opisuje trzy drogi: wizytówka pod stałym adresem na domenie agenta, rejestr prowadzony przez pośrednika i konfiguracja wpisana w kliencie. W firmie zwykle wystarczą dwie ostatnie. Rejestr pozwala prowadzić listę dopuszczonych agentów i wycofać agenta w jednym miejscu. To rekomendacja autora, nie wymóg specyfikacji.
A2A nie nadaje uprawnień. Agent wykonawca sam sprawdza, czy zlecający może zlecić to zadanie i na czyich danych. Interoperacyjność nie zastępuje tożsamości, limitów ani kontroli treści przekazywanych w zadaniach.
Implementacja: SDK i test zgodności
Organizacja a2aproject na GitHubie publikuje SDK dla Pythona, JavaScriptu, Javy, .NET, Go i Rusta, zestaw testów zgodności (a2a-tck) i narzędzie do podglądu ruchu (a2a-inspector). SDK mają własne numery wersji, niezależne od specyfikacji. Przed wyborem sprawdź w notach wydania SDK, którą wersję specyfikacji obsługuje.
Agent kodujący może przygotować wizytówkę, adapter i test integracyjny. Człowiek sprawdza schematy uwierzytelniania, zakres umiejętności opisanych w wizytówce i to, co agent ujawnia w wersji publicznej. Agent nie powinien sam zatwierdzać swojej zmiany ani dostawać szerszych uprawnień, niż wymaga zadanie. Zachowaj ślad: wymaganie, wersję specyfikacji i SDK, wynik testów zgodności i osobę akceptującą.
Alternatywy
A2A ma sens, gdy agenci należą do różnych zespołów, firm albo vendorów. Jeśli wszyscy działają w jednym frameworku i jednym zespole, prostsze bywa własne API, kolejka zdarzeń albo trwały workflow, np. w Temporal. Wybór powinien wynikać z próby na własnych danych i z tego, czy da się go później wycofać. Liczba gwiazdek repozytorium nie zastępuje próby.
Próba przed decyzją
Zbuduj scenariusz z przykładu: agent zakupowy zleca, agent zgodności odpowiada.
- Wizytówka agenta zgodności z jedną umiejętnością i uwierzytelnieniem OAuth2.
- Zlecenie przez
SendStreamingMessagei zapis każdej zmiany stanu w dzienniku. - Wymuś
TASK_STATE_INPUT_REQUIREDi sprawdź, czy pytanie trafia do właściwej osoby. - Zerwij połączenie w połowie zadania i wróć przez
SubscribeToTaskalboGetTask. - Anuluj zadanie przez
CancelTaski sprawdź, czy nie zostały skutki częściowe. - Uruchom test zgodności z
a2a-tck.
Zmierz opóźnienie, koszt i zachowanie po błędzie. Sprawdź, czy inna osoba z zespołu odtworzy wynik z zapisanej konfiguracji. Jak agent łączy się z narzędziami, a nie z innym agentem, opisuje wpis Model Context Protocol w suwerennym AI OS.
- Agenci AI
